270. Жабир ибн IабдуллахIа (АллахI реза хуьлда цунна а, цуьнан дена а) дийцина, Макка йоккхучу шарахь АллахIан элчано (АллахIера къинхетам а, маршо а хуьлда цунна) олуш хезна шена аьлла: «Боккъалаъ, АллахIа а, Цуьнан элчано а дохка-эца хьарам дина чагIар а, къеелла хIума а, хьакхин жижиг а, цIунаш а. Цуьнга хаьттира: «ХIай, АллахIан элча! Деллачу дийнатийн дуьмех (хьакхарх) дерг муха ду? ХIунда аьлча оха лелабо и хIордкеманашна хьокхуш а, цIокарчашна дабагIа деш а, стогаршна дагон даьтта кечдеш а». Цо жоп делира: «ХIан-хIа, хьарам ду и!». Цул тIаьхьа АллахIан элчано (АллахIера къинхетам а, маршо а хуьлда цунна) ша аьллачунна тIетуьйхира: «АллахIан неIалт хуьлда жуьгташна! Сийлахь-Везачу АллахIа шайна деллачу дийнатийн дума хьарам биначу хенахь, ткъа и лала а беш, цул тIаьхьа дIа а бухкуш, цуьнах даьккхина ахча дуура цара» (ал-Бухари: 2236, Муслим: 1581).